Σε καραντίνα…

Σε κανονικές συνθήκες είμαι  συνηθισμένη σε μακρινές και συχνές διαδρομές.

Σε κανονικές συνθήκες δεν επιλέγω συχνά το κοντινό, το διπλανό, το μικρό για τις προμήθειές μου. Προτιμώ το πιο πέρα, το μεγαλύτερο.

Σε κανονικές συνθήκες δουλεύω και εξηγώ  πολύ, διορθώνω  πολλά, διορθώνομαι λιγότερο, ψάχνω κάτι διαρκώς και τρέχω για να μην μείνω πίσω. Γκρινιάζω λιγάκι αν κάτι δεν πάει όπως το σχεδίασα. 

Σε κανονικές συνθήκες συναντώ πολλούς, ασχολούμαι με πολλά, κινούμαι γρήγορα και σε πολλές κατευθύνσεις, βρίσκομαι με φίλους και γνωστούς συχνά και σε μεγάλες παρέες.

Σε κανονικές συνθήκες, η Κυριακή, η γιορτή και η σκόλη σηματοδοτούνται από  εκείνες τις μεγάλες οικογενειακές μαζώξεις, όπου, γύρω από περισσότερα από ένα ενωμένα τραπέζια, καθόμαστε και μοιραζόμαστε χώρο, χρόνο, γεύσεις, ήχους, συναισθήματα ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ.

Σε κανονικές συνθήκες γιορτάζω την Ανάσταση του Κυρίου,  το Πάσχα, την Λαμπρή, ως την Υπέρτατη Κυριακή, Γιορτή και Σκόλη, ΟΛΑ ΜΑΖΙ!

Σε κανονικές συνθήκες έχω οργανώσει τον κόσμο μου και ζω μια κανονική ζωή!

Και ξαφνικά, όλοι και όλα  μπήκανε σε καραντίνα!

 

Σε καραντίνα αποδομήθηκε ο κόσμος μου και αναδομήθηκε με άλλους όρους. Η κανονικότητά μου εξαφανίστηκε και έμεινα, προσθέτοντας και αφαιρώντας, να λογαριάζω τις αλλαγές και να υπολογίζω τις απώλειες.

Σε καραντίνα, οι μακρινές και συχνές διαδρομές κόπηκαν μαχαίρι. Επιλέγω πια υποχρεωτικά το κοντινό, το διπλανό και, παράξενο αλήθεια, αισθάνομαι γαλήνη και ευγνωμοσύνη για όσα  υπάρχουν δίπλα μου. Το μακρινό έπαψε ξαφνικά να φαντάζει ενδιαφέρον και εξωτικό, έγινε επισφαλές και επικίνδυνο. Το διπλανό έγινε η ασφάλειά μου· το σημείο αναφοράς και η διέξοδός μου· η  σανίδα σωτηρίας και η τροφός μου.

 

Σε καραντίνα εξακολουθώ να δουλεύω και να εξηγώ πολύ και να διορθώνω πολλά. Διορθώνομαι όμως όλο και περισσότερο και μπορεί να συνεχίζω να ψάχνω κάτι διαρκώς και να τρέχω, όχι όμως εγωιστικά για να μη μείνω πίσω, αλλά για να βοηθήσω όσο, όπου και όποιον μπορώ. Και δεν γκρινιάζω πια, γιατί συνειδητοποιώ πως τα σχέδια, οι επιτυχίες, η ευχαρίστηση δεν είναι πιο σημαντικά από την ασφάλεια, την προστασία και την υγεία.

 Σε καραντίνα ασχολούμαι με πολλά,  δεν συναντώ πλέον άτομα, αποφεύγω τις μετακινήσεις, τις συναθροίσεις και τις παρέες. Θαρρείς όμως πως με έναν μαγικό τρόπο από μακριά δεθήκαμε ακόμη περισσότερο, και νοιαζόμαστε για όλους, ακόμα και για αυτούς που δεν γνωρίζουμε.

Σε καραντίνα, οι Κυριακές, οι γιορτές και οι σκόλες έγιναν ήσυχες, μοναχικές, μελαγχολικές. Για πρώτη φορά, και χάνοντας το ΟΛΟΙ, άρχισα να εκτιμώ περισσότερο το ΜΑΖΙ και να προσθέτω αναφαίρετα το ΥΓΙΕΙΣ.  

Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα μέσα μου αποδομήθηκαν σχήματα, οικοδομήθηκαν νέα, τροποποιήθηκαν άλλα. Άρχισα να νοιάζομαι περισσότερο για τον «άλλο» και λιγότερο για τον εαυτό μου· να αντιλαμβάνομαι ως δική μου, ατομική ευθύνη την προστασία του καθένα· να ξεχωρίζω με καθαρότερη ματιά τα σημαντικά από τα ασήμαντα· να μην θεωρώ τίποτα δεδομένο και να είμαι ευγνώμων για τα απλά καθημερινά, κοντινά μου πράγματα.

Δεν θέλω να λησμονήσω την καραντίνα. Στο τέλος αυτού του μοναχικού ταξιδιού, δεν θα επιδιώξω να επιστρέψω στην ησυχία και την ασφάλεια της γνωστής βολικής  κανονικής μου συνθήκης.  Aποφασίζω  να κοιτώ περισσότερο προς τον «άλλο», μακρινό και κοντινό. ¨Έτσι κι αλλιώς, ο «άλλος», είναι ο καθαρός καθρέφτης μέσα από τον οποίο βλέπουμε τον εαυτό μας κι ολόκληρο τον κόσμο. 

Μετά την καραντίνα,  ο κόσμος μου, και ο δικός σας,  δεν θα είναι πια ποτέ ίδ-ΙΟΣ !

 

Υ.Γ.  Σε καραντίνα φέτος θα γιορτάσω και πάλι την Ανάσταση του Κυρίου,  το Πάσχα, τη Λαμπρή, ως την Υπέρτατη Κυριακή, Γιορτή και Σκόλη, ΟΛΑ ΜΑΖΙ!

 Αλλά αυτή τη χρονιά θα εστιάσω, όχι στις διαδικασίες, τις ετοιμασίες, τα ψώνια  και το γλέντι, αλλά  στο βαθύτερο νόημα της Ανάστασης του Κυρίου.  Εκείνο της νίκης της Ζωής ενάντια στον Θάνατο, της Ελπίδας και της Αναγέννησης  μέσα από μικρότερες και μεγαλύτερες θυσίες.

 

Καλή Ανάσταση!

 

Ευδοκία Τσιρώνα

Εκπαιδευτικός