Ακόμα σε καραντίνα μαζί…

Από τότε που θυμάμαι  τον εαυτό μου, οι λέξεις ασκούσαν μια παράξενη γοητεία πάνω μου….. Μού άνοιγαν πόρτες  επικοινωνίας με τους άλλους και παράθυρα στον κόσμο· δύναμη πάνω στα πράγματα και τους ανθρώπους.

Μικρότερη τις χρησιμοποιούσα πληθωρικά, με ενθουσιασμό, τεστάροντας την ένταση και την αποτελεσματικότητά τους.

Μεγαλώνοντας άρχισα να αντιλαμβάνομαι πως ήταν αυτές που τέσταραν εμένα με την επιδραστικότητά τους.

Ωριμάζοντας, συνειδητοποίησα πως,  εκεί που αρκεί, είναι καλό να χρησιμοποιώ  μόνο μία λέξη, επιλεκτικά και καλοζυγισμένα. Γιατί  είναι απλό να περιπ-λέξεις  τα πράγματα και περίπλοκο να τα απλοποιήσεις.  Άρχισα να  κοιτώ από την αρχή με νοσταλγία και συγκίνηση  τις παλιές πρώτες μου λέξεις, τις γνωστές και πολυχρησιμοποιημένες, τις τετριμμένες και κοινές. Το όχι και το μαζί της παιδικής  μου ηλικίας,  το πάντα και το ποτέ της εφηβείας μου, το σπίτι μου της ενηλικίωσης.

Σε καραντίνα, το πάντα και το ποτέ μου σχεδόν εξαφανίστηκαν, με ελάχιστες εξαιρέσεις για να επιβεβαιώνεται ο κανόνας.

Τα όχι και τα ναι μού μειώθηκαν και περισσότερο μού επιβάλλονται παρά τα επιλέγω.

Το σπίτι μου από πεδίο ελευθερίας μετατράπηκε σε περιορισμού.

Το μόνο που επιμένει και παραμένει μεγαλύτερο, και δυσκολότερο  σε περιοριστικές συνθήκες, είναι το μαζί.

Κορωνοϊός και καραντίνα μαζί, καραντίνα και εγώ μαζί, μαζί με εσένα κι εσύ μαζί μου, εγώ και όλοι μαζί, μαζί με τους άλλους, ούτε μόνη, ούτε μαζί.

Μαζεύω τα μαζί της ζωής μου, τα ξεχωρίζω, τα ξεφυλλίζω  και τα αρχειοθετώ χαμογελώντας νοσταλγικά.

Το «πάρε μαζί σου» της φροντίδας.

Το «όλοι μαζί» της παρέας και της ενσωμάτωσης.

Το «γελάς μαζί μου» της ευθιξίας και της παρεξήγησης.

Το « μαζί μιλάμε τώρα» των μυστικών, της συνωμοσίας  και της εχεμύθειας.

Το «μόνοι μαζί» της αμηχανίας, της σιωπής, της τρυφερότητας.

Το «πολλοί μαζί» της μάζας και της μαζικοποίησης.

Το «όλοι μαζί μας» της ορμής, της δράσης, της πρόσκλησης, της επιλογής.

Το «μείνε μαζί μου» του φόβου, της ανάγκης, της παράκλησης, της ανακούφισης.

Το εύκολο, χαρούμενο, θορυβώδες «μαζί» της παιδικής μου ηλικίας έγινε δύσκολο, μουντό και θλιμμένο.

Ακόμα σε καραντίνα, χωριστά, χώρια και χωρίς πολλά, μου ήρθαν πολλά μαζί, ζω μαζί με όσα φέρνει ο χρόνος  και είμαι από μακριά μαζί σας!

 

                                                                                           Ευδοκία Τσιρώνα

                                                                                               Εκπαιδευτικός

Εικόνα1